Stevige tijden
Vorige keer had ik al geschreven dat ik niet goed had geslapen. Wel dit is nog niet veranderd… Ik heb ondertussen al meerdere dingen geprobeerd, zoals een nieuw matras, een pijnstiller, meer sporten, en ga zo maar door. Toch vind ik niet echt een reden voor mijn pijnlijke helen. Ik ben niet alleenstaand met dit probleem; het is veel voorkomend. Op verschillende fora heb ik geleerd dat veel mensen hun boeten beu zijn. Veel mensen met mijn ziekte blijkbaar.
Ik heb sinds enkele maanden nieuwe verpleging, Premura, niet omdat ik ontevreden was van de vorige, maar omdat ik af en toe verandering wil. Ik ga elk jaar een beetje achteruit en dan is het niet leuk om mij te laten omringen door de mensen dat mij kennen; toen het beter ging.
En deze nieuwe verpleging zorgde voor een doktersbezoek: “zo kan het toch niet verder gaan…” De dokter schreef mij een nieuwe medicatie voor Redomex 25 mg, dat kon ik innemen ’s avonds in de plaats van Lyrica, “probeer het een paar dagen en als het niet helpt; stop je maar terug”. Een lang verhaal kort; ik ben er terug mee gestopt.
Vrijdag vertrok ik redelijk moe naar de de start van de Dodentocht (je weet wel die wandeling van 100 km. op 24 uur). Met enkele vrienden had ik afgesproken aan de kerk van Branst. Daar passeerde de wandelaars immers na 2 kilometer. Ik had dorst en dronk een paar pintjes en toen ik ging plassen lukte het niet. Dan ben ik dan maar snel vertrokken naar huis en probeerde ik elke kilometer even opnieuw… lukte echt niet. Toen ik was thuisgekomen verzorgde ik de hondjes en wou ik mijn schoenen uitdoen. Daarvoor moet ik altijd voorover geplooid op mijn knieën gaan liggen, dat lukte deze keer niet met mijn volle blaas. Via de lift en mijn schoenen aan ben ik op de wc geraakt, en achteraf in mijn bed is het gelukt om mijn schoenen uit te krijgen. Waarom vertel ik dit kunnen jullie zich afvragen? Zodat jullie eens kunnen inzien dat ik veel doe, maar dat het ook wel veel moeite kost.
Mijn neef, Daan, deed mee met de tocht en de laatste 7 km heb ik hem gevolgd. het is ondertussen al 20 jaar geleden dat ik meedeed en toch waren er nog heel veel mensen die riepen; proficiat Frank! Ik probeer dan altijd om geen oogcontact te maken of te wijzen naar Daan. Hij is trouwens nog geen 16 jaar en er waren veel mensen slechter af dan hem.
Toen ik naar huis reed van Bornem was de batterij van mijn brommertje bijna leeg, dus werd ik verplicht om maar 10 per uur te rijden (dat verbruikt minder batterij). Onderweg steekt er mij een auto voorbij, en er kwam een tegenligger en de auto dat de inhaalmanoeuvre maakte, deed de deur een beetje toe. Ik wijk uit en belandde op mijn zij in de goot. De auto is doorgereden! Maar een achterligger kwam me helpen. En vertelde me dat ik niet in fout was, hij had alles zien gebeuren. Gelukkig was er weer niets gebeurd… Enkel een verhaaltje bij op deze blog. De stijve rug is ook verdwenen.
Maandag was de kine hier, normaal gaan we dan een uurtje fietsen buiten… Deze keer blijft het bij Motomed (een hometrainer die elektrisch ronddraait). En wat oefeningen met mijn fitness toestel. Het jammere is dat ik momenteel heel veel keuzes moet maken voor de aanpassing van mijn camionette. En het organiseren van enkele reizen die er nog aankomen. Dat is supermoeilijk als je niet goed uitgerust bent.
De nacht van maandag op dinsdag werd er nog maar eens een nieuwe matras op mijn bed gelegd. Zo een alternerende (met een wisselende luchttoevoer, tegen doorligwonden). Ik was op tijd erin gekropen om 21:00 maar om 23:00 heb ik met mijn moeder gebeld… het ging niet. om 05:00 ben ik voor de laatste keer gaan plassen vanaf dan heb ik als een roos geslapen tot 08:20. Ze moesten mijn nieuwe rolstoel nog een beetje veranderen, dus moesten we voor de middag in Leuven zijn. Onderweg in de auto heb ik een uiltje gevangen, wat er voor zorgde dat de rest van de dag prima verliep. Nu ga ik nog even buiten met de honden voor het donker is.