Sataya 2026

For the English version without the pictures see below 😉

Stress, achteruitgang en ergernis die daaruit voortvloeit… Dat is een mooie samenvatting van mijn leven het laatste jaar. Ik modder gewoon aan en probeer om mijn oude leven verder te zetten.

Proberen! Het is zó moeilijk om na elke tegenslag jezelf bij elkaar te rapen en terug te beginnen trainen. Training naar een piek die minder hoog is dan de piek na de vorige tegenslag. Als je hiervan een tekening zou moeten maken is het een opgejaagde hartslag.
En iedereen is ondertussen maar aan het verkondigen dat ik goed bezig ben.

Ik durf veel en heb veel over voor een beetje plezier…maar teveel is teveel, der moet iets veranderen… Dit kan ik niet meer volhouden, niemand!

Op facebook zag ik dat een zekere Anouk een oproep deed om deelnemers te zoeken voor een reis naar Egypte: zwemmen met dolfijnen. Dat leek mij echt geweldig!

Na het bekijken van de prijs heb ik deze droom naar de achtergrond verdrongen, jammer! Enkele weken later sprak Sofie (een vriendin van u/turn) me aan over de trip. Zij en een vriendin, Kaat, hadden zich al ingeschreven. Het bleek moeilijk te zijn om genoeg deelnemers te vinden waardoor het onzeker was of Anouk en de anderen zouden kunnen vertrekken.

Mijn tegenslagen en al de hierbijhorende ergernissen waren toen al stevig aanwezig, en Anouk belde me via WhatsApp om me te overtuigen… Ik wou wel meegaan eigenlijk, maar niet alleen. Iemand om te helpen moest mee.

Anouk had vorig jaar in april dezelfde reis gemaakt als enige invalide en het was haar droom om dezelfde reis te maken met andere mensen met een beperking. Er was eigenlijk maar één persoon die ik mee wou vragen: Peggy (ik ken haar van 2 reizen met u/turn en ze was er bij bij mijn 2 mooiste momenten in 2022 en 2023).
Heel lang moest ze niet nadenken toen ik haar vroeg maar ze behoedde mij voor mogelijke ontgoocheling dus we belden nog een keertje met Anouk en de mensen van de organisatie in Egypte.

Maja en Mido beloofden mij dat ze zeker met mij in het water zouden gaan en dat de mensen van de crew mij eens zouden meenemen om te gaan vissen . Ik was dus gerustgesteld.

Peggy en ik spraken af dat we met een summer proof body zouden vertrekken maar: ‘spoiler alert’ dat is bij alle twee mislukt. (Bij mij meer dan bij haar als ik nu naar de foto’s kijk 🙄)
Maandenlang was er twijfel of de vakantie wel kon doorgaan door te weinig deelnemers.
Begin juni was de kogel dan eindelijk door de kerk, het aftellen naar de dolfijnen kon beginnen!

Er werd een WhatsApp groep gemaakt met iedereen en daarin kwam te staan dat Maja zich terugtrok uit de organisatie en dat Mido de verantwoordelijkheid overnam. De nieuwe yoga lerares was Jacqueline.
Veel trok ik me niet aan van de veranderingen zolang de reis maar doorging. Ik tekende dan ook zonder lezen de nieuwe overeenkomst. Een annulatieverzekering nam ik niet, want ik zeg normaal gezien nooit iets af.
Gelukkig hadden Sofie en Kaat er wel eentje want wegens gezondheidsredenen konden die niet mee gaan.

De laatste weken voor ons vertrek ging ik door een heel moeilijke periode en omdat dit de duurste reis zal zijn die ik ooit onderneem heb ik beslist om het weekend voor vertrek niet mee te gaan naar Düsseldorf.
Ik had het weekend met de vrienden van de KLJ zelf georganiseerd … We zouden in een huisje verblijven en naar het Oktoberfest gaan.
De vriendjes zijn dan maar zonder mij vertrokken, ik was blij dat alles geslaagd was, maar het wrong wel een beetje. 🙃 En zo spreek ik mezelf nu tegen dit met betrekking tot zaken afzeggen … K*tziekte!

Voorbereiding

Ik ben naar Decathlon geweest om een snorkel, duikbril en een volledig masker te gaan kopen.
Ik ging vanaf toen elke week zwemmen maar ik had de bril maar een week voor de reis gekocht 😀

Peggy wou maar 1 ruimbagage meenemen en we spraken af dat ze haar valies maar half gevuld ging meebrengen. Ik zou een plastic zak vullen. Aan de kiss & ride zouden we alles samen voegen. Dat leek een waterdicht plan maar toen ik de dag voor ons vertrek problemen had om al mijn gerief in die plastic zak te proppen was ik enorm blij met het berichtje van Peggy : ik heb een extra valies geboekt.

Theo bracht me naar de luchthaven en hij was er blijkbaar gerust in; we vertrokken te laat en stonden dan nog eens in de file.
Peggy stond ons op te wachten en buiten Anouk was iedereen nog later door de file. De stress begon bij mij al op te komen en dan kwam Manu Vanacker ongevraagd nog langs met in zijn kielzog een cameraploeg. Binnenkort kan je ons dus zien in ‘Hello Goodbye’.

Toen we eindelijk verder konden gaan, bleek de bagageband stuk te zijn. We kochten dan maar een koffie om de tijd te doden. Uiteindelijk waren we al ingecheckt en aan de security voor onze koffie drinkbaar was. Dan maar weggooien ipv met een verbrande mond op de vlieger te moeten stappen. Merphy speelde duidelijk met ons voeten.
Het kan niet allemaal slecht gaan; bij deze nog een eervolle vermelding voor de vriendelijke politieman aan de borderrcontrole.
Het boarden ging verrassend vlot en na een aperitief en een vlotte vlucht landden we in Hurghada.
De man van de assistentie had blijkbaar niet door dat we met een groep waren. Het leek Speedy Gonzalez wel en voor we het door hadden stonden we aan de bagageband.

Met als gevolg dat de anderen in paniek waren dat ze ons niet meer zouden vinden.
De anderen zijn trouwens Anouk en haar vriend Thibo, Gilles en Bas met zijn vriendin Jade. Voor de rekenwonders onder jullie; we waren inderdaad met 7.
Buiten werden we opgewacht door de altijd goedgezinde Mido (maar dat wisten we toen nog niet) en de natuurlijke schoonheid Jacqueline.
Met 2 kleine busjes reden we naar ons eerste hotel: Roots Red Sea, een oase van rust in de woestijn, 200 m van de zee. Daar werden we super goed ontvangen, zeker door Farid, hij werd mijn favoriet. Hij droeg mij altijd in mijn bed en op ’t WC en verhoogde zelfs de tafel in de beachbar zodat ik er met mijn knieën onder kon.
De eerste nacht was er eentje zonder slaap, mijn benen en rug waren helemaal verkrampt. Dat is iets dat de meeste mensen met FA ervaren. Ik probeer er gewoon mee te leven maar volgens Peggy moet ik mijn medicatie eens herbekijken.

We gingen te voet naar het strand. De meesten gingen even voelen aan het water en pootje baden. De zee was zo warm als een bad en als snel zaten ze in het water om naar de vissen te kijken en het koraal. Ik snap echt dat het onmogelijk was om mij aan het water te krijgen maar op dat moment kwamen de tranen naar boven en niet alleen omdat ik niet aan het water geraakte maar alles van de laatste maanden kwam naar boven.

En tegelijkertijd was ik bang dat dit het begin van het verhaal van de hele week ging worden. ’s Avonds was er een BBQ op het strand, een gezellige avond maar het tweede biertje belandde tussen mijn benen en heel mijn kussen en alles ertussen stonk naar de Egyptische Stella. Ik had het wel gehad en met een goede dubbele rhum in mijn handen vertrokken we onder een mooie sterrenhemel terug naar het hotel. De reactie van Farid toen hij mij ophefte en mijn broek rook maakte gelukkig veel goed. De rhum zorgde voor een goede nachtrust.

Die morgen vertrokken we met de busjes richting onze boot. Toen ze mij met rolstoel en al in de Zodiac zetten kwam de glimlach al terug op mijn gezicht en daar is hij bijna een ganse week gebleven. (Een verhaal met cliffhangers enzo…)

We vaarden met de Zodiac in helder blauw water tussen de kleine visjes naar ‘Enjoy’, onze boot en het hotel voor de rest van de week. Even schetsen hoe de boot eruit zag. Het was een boot met 4 verdiepingen. Op het onderdek waren er 5 slaapcompartimenten. Op het gelijkvloers was er een ruimte om om te kleden en om in en uit het water te gaan. Er was ook een eetruimte en de keuken, een paar toiletten en 1 slaapkamer vooraan.
Op het eerste verdiep was er een grote open chill ruimte waar de yoga en meditatie doorging. Daar waren ook 2 slaapkamers waaronder die van ons en de hut van de kapitein.
Het bovendek was ook nog heel ruim maar daar ben ik nooit geweest.

Om Mustapha zijn rug te sparen werden mijn transfers op en neer beperkt tot 1 keer per dag. Trouwens Mustapha was 1 van de 9 crewleden. Zij werken vast op de boot en hebben elk hun eigen taken. Mido had dus Enjoy gecharterd met crew. En één van de extra taken van Mustapha was om mij overal bij de activiteiten te krijgen.

Sataya, de plaats met de dolfijnen in de Rode zee is gelegen op 30 kilometer van de kust. Het bestaat uit een rif in de vorm van een hoefijzer. Het rif is 4 kilometer lang en daarbinnen is de zee 8 à 10 meter diep. Met water zo helder als een zwembad. In het rif zitten de dolfijnen, maar ze zijn volledig vrij. ’s Nachts gaan ze jagen op open zee en overdag entertainen ze de zwemmers of omgekeerd natuurlijk.

De eerste nacht in onze luxe suite was ik zo euforisch dat slapen echt niet lukte. Meermaals barstte ik in lachen uit en door de tranen van de vorige dag kon Peggy de lach van de traan niet duidelijk onderscheidde waardoor die telkens rechtveerde en vroeg of alles ok was ?

Na een nacht op zee kwamen we bij zonsopgang aan in Sataya. We gingen ontbijten met ons twee op het open dek bij onze slaapkamer. Daar vertelde Peggy dat we daar vaak gingen zitten en dat ze me alleen naar beneden gingen dragen als ik in het water zou gaan. Met de gedachte dat dat maar 1 keer ging zijn deze week was ik terug wat teleurgesteld dat ik hierdoor niet bij de groep zou horen.

Maar Mido kwam naar boven en vroeg me of ik die voormiddag al direct als eerste wou proberen te zwemmen.

Het werd vooral proberen met de verschillende duikbrillen die ik bij decathlon kocht. Geen enkel masker bleek goed te werken maar het was zalig om bij het zonnetje in een warm bad te liggen.
Mido werd bijgestaan door duikinstructeur Ahmed. In de namiddag was de verrassing groot toen we ineens met allemaal in de Zodiac naar de dolfijnen vertrokken. Ik had een aqua gym band rond mijn rug en Ahmed en de instructeurs hadden een boei bij waarop ik kon leunen en mijn hoofd omhoog doen als er water in mijn bril kwam.
Er zit veel zout in de Rode Zee …
Als je veel sport, moet je normaal gezien veel zout opnemen. Laat me zeggen dat ik die dag heel gezond bezig was. Het water dat ik mijn bril kwam, heb ik opgezogen door mijn neus en het water in mijn snorkel belandde ook in mijn maag. Toch zagen we al enkele dolfijnen die rustig passeerden. ’s Avonds werd ik terug naar boven gedragen voor de meditatiesessie. We sloten de dag af met een gesprekrondje over de verwachtingen van de komende week.

De rest van de dagen ga ik niet in detail beschrijven, maar ik ben 10 keer in het water geweest. Dat was dus veel meer dat ik verwachtte en hoopte. Ik bleef altijd water in mijn bril krijgen en volgens de duikinstructeurs was dat omdat ik een veel te stugge snor heb. Die moest er dus aan geloven en een vrijwillige barbier werd ingeschakeld. Zelf vond ik het beter. Vanaf nu heb ik een nieuwe look.

De momenten in het water waren best wel intensief en ik zou sowieso gewicht verloren zijn als het eten niet zo goed was… Elke morgen, middag en avond was er een buffet; gemaakt door chef en de souschef en opgediend door een echte ober. Deze vakantie ging een beetje boven mijn budget, maar nu snap ik de hoge prijs. Op elk moment van de dag kon je koekjes nemen en de frisdrank is ook gewoon te nemen … Een sixpack krijgen is op die manier wel héél moeilijk

Duiken

Bij het snorkelen moest ik veel moeite doen om voldoende lucht in mijn longen te krijgen. Ik wou dus zeker eens proberen om te duiken. In het eerste resort had Milo tegen Peggy gezegd dat hij alles op alles wou zetten om mij te laten duiken. Hij had er blijkbaar meer vertrouwen in dan ikzelf. Toen ik het materiaal op voorhand testte, zag ik het helemaal goed komen. Toen Milo en Ahmed mij in het water lieten, leek het gewoon een droom. Het prachtig mooi leven in het koraal, de visjes in alle kleuren en maten, een rog die over de bodem passeerde. Ademen, mijn bril proper maken en mijn oren klaren… het leek allemaal van zelf te gaan. Een nieuwe hobby is geboren!

Nog geen 20 min later stuwden ze mij terug omhoog… 20 min en het leken er eerder 5.

Na het duiken was er in de namiddag nog een snorkelsessie. Ik was moe en ik liet me even op mijn rug meetrekken door de Zodiac. Onderweg verloor ik mijn snorkel. Mido gaf me die van hem, maar die had geen bolletje (om de watertoevoer af te sluiten als je ondergaat). Na een paar pogingen met veel zeewater gaf ik het op en ging dat maar onder water zonder snorkel. Ik kan lang onder water blijven, maar op den duur won de vermoeidheid. Mido zei tegen mij: “you are done friend, we go back” ik zei ok, maar de dolfijnen waren zo speels bezig dat Mido mij nog 3 keer terug omdraaide om verder te kijken. Dat vind ik eigenlijk zo mooi aan Mido. Hij komt er al sinds 2018, nog altijd is hij zo gefascineerd!

De laatste voormiddag was gewoon fantastisch. Mijn bril en snorkel waren eindelijk perfect in orde. De dolfijnen waren in hun nopjes en sprongen constant uit het water, het lukt mij vrij goed om hen bij te blijven. De instructeur Mido hoefde niet veel te doen. En toen ik na een tijdje rond aan het kijken was, zag ik ineens hoe hij begon te free-diven. Hij vertrouwde het blijkbaar… Ge-wel-dig!

Jacqueline zorgde voor yoga en meditatie. Ook Anouk had een paar activiteiten voorzien. Zo leerde we meer over de dolfijnen en ook over onszelf. Dit was voor mij de leukste reis die ik tot nu toe heb meegemaakt. Zeker omdat ik normaal altijd mezelf tot het uiterste drijf en nu heb ik geleerd om juist gas terug te nemen en te leven in het NU.
Er zal vanaf nu een voor en na Egypte zijn …

Sataya 2026

Stress, decline, and the annoyance that comes from it… That is a good summary of my life in the past year. I’m just muddling through and trying to continue my old life.

Trying! It is so difficult to pick yourself up after every setback and start training again. Training toward a peak that is lower than the peak after the previous setback. If you had to draw this, it would be a racing heartbeat.
And everyone keeps saying I’m doing well.

I dare a lot and am willing to do a lot for a bit of fun… but too much is too much, something has to change… I can’t keep this up, no one can!

On Facebook, I saw that a certain Anouk made a call for participants for a trip to Egypt: swimming with dolphins. That really seemed amazing to me!

After seeing the price, I pushed this dream to the background, a shame! A few weeks later, Sofie (a friend from u/turn) spoke to me about the trip. She and a friend, Kaat, had already signed up. It turned out to be difficult to find enough participants, so it was uncertain whether Anouk and the others could go.

My setbacks and all the related annoyances were already quite present, and Anouk called me via WhatsApp to convince me… I actually wanted to go, but not alone. Someone to help had to come.

Anouk had made the same trip last year in April as the only person with a disability, and it was her dream to do the same trip with other people with disabilities. There was actually only one person I wanted to ask to come: Peggy (I know her from two trips with u/turn, and she was there at my two best moments in 2022 and 2023).
She didn’t have to think for long when I asked her, but she warned me of possible disappointment, so we called again with Anouk and the organizers in Egypt.

Maja and Mido promised me that they would definitely go into the water with me and that the crew would take me fishing at least once. I was reassured.

Peggy and I agreed to leave with a summer-proof body, but: ‘spoiler alert’ that failed for both of us. (For me more than for her if I look at the photos now 🙄).
For months, there was doubt whether the holiday could go ahead due to too few participants.
At the beginning of June, the decision was finally made, the countdown to the dolphins could begin!

A WhatsApp group was created with everyone, and it was announced that Maja was withdrawing from the organization and that Mido would take over responsibility. The new yoga teacher was Jacqueline.
I didn’t pay much attention to the changes as long as the trip went ahead. So I signed the new agreement without reading it. I didn’t take cancellation insurance because I usually never cancel.
Luckily, Sofie and Kaat did have insurance because they couldn’t go for health reasons.

The last weeks before our departure, I went through a very difficult period, and because this would be the most expensive trip I would ever take, I decided not to go to Düsseldorf the weekend before departure.
I had organized the weekend with the KLJ friends myself… We would stay in a cottage and go to Oktoberfest.
The friends left without me, I was happy everything went well but it did hurt a bit. 🙃 And so I now contradict myself about canceling things… Damn disease!

Preparation

I went to Decathlon to buy a snorkel, diving goggles, and a full mask.
From then on I went swimming every week, but I had only bought the goggles a week before the trip 😀

Peggy only wanted to take one checked bag, and we agreed she would only half-fill her suitcase. I would fill a plastic bag. We would combine everything at the kiss & ride. That seemed like a watertight plan, but when I had trouble fitting all my stuff into the plastic bag the day before departure, I was very happy with Peggy’s message: she had booked an extra suitcase.

Theo drove me to the airport, and he was apparently reassured; we left late and then got stuck in traffic.
Peggy was waiting for us, and apart from Anouk, everyone else was even later due to traffic. My stress was already rising, and then Manu Vanacker unexpectedly showed up with a film crew in tow. Soon you might see us on ‘Hello Goodbye.’

When we could finally proceed, it turned out the luggage belt was broken. So we bought a coffee to kill time. Eventually, we had already checked in and were at security when our coffee was drinkable. We decided to throw it away rather than board the plane with a burnt mouth. Murphy was clearly messing with our feet.
Not everything was bad; special mention to the friendly policeman at border control.
Boarding went surprisingly smoothly, and after an aperitif and a smooth flight, we landed in Hurghada.
The assistance man apparently didn’t realize we were a group. It was like Speedy Gonzalez, and before we knew it, we were at the luggage belt.

This caused panic among the others that they might not find us anymore.
The others were Anouk and her boyfriend Thibo, Gilles, and Bas with his girlfriend Jade. For the math-minded among you: yes, there were 7 of us.
Outside we were greeted by the always cheerful Mido (but we didn’t know that yet) and natural beauty Jacqueline.

With two small buses, we drove to our first hotel: Roots Red Sea, an oasis of peace in the desert, 200 meters from the sea. We were very well received, especially by Farid, who became my favorite. He always carried me in my bed and to the toilet, even raising the table at the beach bar so I could fit my knees underneath.
The first night was sleepless; my legs and back were all cramped. That’s something most people with FA experience. I try to live with it, but according to Peggy, I should reconsider my medication.

We walked to the beach. Most people dipped their toes in the water and then sat in the sea to look at the fish and coral. I really understand that it was impossible to get me into the water, but at that moment tears came up, not just because I couldn’t get into the water, but everything from the past months came out.

At the same time, I was afraid this would be the start of the story for the whole week. That evening there was a beach BBQ, a cozy evening, but my second beer ended up between my legs, and my whole pillow and everything in between smelled like Egyptian Stella. I had enough and with a good double rum in my hand, we left under a beautiful starry sky back to the hotel. Farid’s reaction when he lifted me and smelled my pants made up for a lot. The rum ensured a good night’s sleep.

That morning we left by bus to our boat. When they put me, wheelchair and all, into the Zodiac, my smile came back, and it stayed almost the whole week. (A story with cliffhangers and all…)

We sailed with the Zodiac in clear blue water among the small fish to ‘Enjoy,’ our boat and hotel for the rest of the week.
Let me sketch how the boat looked. It was a boat with 4 decks. On the lower deck were 5 sleeping compartments. On the ground floor were rooms for changing and getting in and out of the water. There was also a dining area and kitchen, a few toilets, and one bedroom at the front.
On the first floor was a large open chill area where yoga and meditation took place. There were also 2 bedrooms including ours and the captain’s cabin.
The upper deck was also very spacious, but I never went there.

To spare Mustapha’s back, my transfers up and down were limited to once a day. By the way, Mustapha was one of the 9 crew members. They work permanently on the boat and each have their own tasks. Mido had chartered Enjoy with crew. One of Mustapha’s extra tasks was to get me everywhere for the activities.

Sataya, the place with the dolphins in the Red Sea, is located 30 kilometers from the coast. It consists of a horseshoe-shaped reef. The reef is 4 kilometers long, and within it, the sea is 8 to 10 meters deep. The water is as clear as a swimming pool. The dolphins live in the reef but are completely free. At night, they go hunting in the open sea, and during the day they entertain the swimmers, or the other way around of course.

The first night in our luxury suite, I was so euphoric that I really couldn’t sleep. I burst out laughing several times, and because of the tears from the previous day, Peggy couldn’t distinguish the laughter from the crying and kept asking if everything was okay?

After a night at sea, we arrived at Sataya at sunrise. We had breakfast just the two of us on the open deck near our bedroom.
There Peggy told me that we would often sit there and that they would only carry me downstairs if I went into the water. With the thought that this would only happen once that week, I was a bit disappointed again that I wouldn’t belong to the group.

But Mido came upstairs and asked if I wanted to try swimming first thing in the morning.

It was mainly trying out the different diving goggles I bought at Decathlon. None of the masks worked well, but it was wonderful to lie in a warm bath in the sun.
Mido was assisted by diving instructor Ahmed. In the afternoon, the surprise was big when suddenly we all went in the Zodiac to the dolphins. I had an aqua gym band around my back, and Ahmed and the instructors had a buoy on which I could lean and keep my head up if water came into my goggles.
There is a lot of salt in the Red Sea…
If you exercise a lot, you’re supposed to take in a lot of salt. Let’s just say that that day I was very healthy. The water that came into my goggles, I inhaled through my nose and the water in my snorkel also went into my stomach. Yet we saw some dolphins quietly passing by. In the evening I was carried back upstairs for the meditation session. We ended the day with a talk circle about the expectations for the coming week.

I won’t describe the rest of the days in detail, but I went into the water 10 times. That was much more than I expected and hoped. I always got water in my goggles, and according to the diving instructors, that was because I have a much too stiff mustache. So it had to go, and a volunteer barber was called in. I personally liked it better. From now on, I have a new look.

The moments in the water were quite intensive, and I would have lost weight anyway if the food hadn’t been so good… Every morning, noon, and evening there was a buffet made by a chef and sous chef and served by a real waiter. This holiday was a bit beyond my budget, but now I understand the high price. At any time of day, you could take cookies and soft drinks… Getting a six-pack that way is very difficult.

Diving

When snorkeling, I had to work hard to get enough air in my lungs. So I definitely wanted to try diving. In the first resort, Milo told Peggy he would do everything to make me dive. He apparently had more confidence than I did. When I tested the material in advance, it looked very promising. When Milo and Ahmed put me in the water, it seemed like a dream. The beautifully colored life in the coral, the fish in all colors and sizes, a ray passing over the bottom. Breathing, cleaning my goggles, and clearing my ears… it all seemed to go by itself. A new hobby was born!

Less than 20 minutes later, they pushed me back up… 20 minutes, but it felt more like 5.

After diving, there was another snorkeling session in the afternoon. I was tired and let myself be pulled on my back by the Zodiac. On the way, I lost my snorkel. Mido gave me his, but it didn’t have a valve (to block water intake if you go underwater). After a few tries with a lot of seawater, I gave up and went underwater without a snorkel. I can hold my breath for a long time, but eventually fatigue wins. Mido told me: “You are done friend, we go back.” I said OK, but the dolphins were so playful that Mido turned me around 3 more times to keep watching. I really like that about Mido. He has been coming here since 2018 and is still so fascinated!

The last morning was simply fantastic. My goggles and snorkel finally worked perfectly. The dolphins were delighted and constantly jumped out of the water; I managed to keep up with them quite well. The instructor Mido didn’t have to do much. And when I was looking around for a while, I suddenly saw him start free-diving. He trusted it apparently… Awesome!

Jacqueline provided yoga and meditation. Anouk also had a few activities planned. We learned more about dolphins and also about ourselves. This was the best trip I have ever experienced. Especially because I usually always push myself to the limit, and now I learned to take it easy and live in the NOW.
There will be a before and after Egypt from now on…