Watersportvakantie met Samana en SailWise

De week speelt zich af op een eiland in de Loosdrechtse plassen in Nederland. We gingen dus niet enkel op reis om de taal te leren, lekker (als je niet mee bent, geen probleem, het is een intern grapje). Annelies bleef bij mij slapen de dag voor vertrek want we moesten op een belachelijk vroeg uur vertrekken. In Antwerpen aan de Kinepolis vertrok de bus. Om een lang verhaal kort te maken: we zaten iets voor de middag met 12 deelnemers en 11 begeleiders van Samana op twee grote sloepen richting Robinson Crusoe.

Het eiland is volledig ingericht voor andersvaliden: een groot huis waarin 26 mensen kunnen overnachten en een werkhuis waarin alle aanpassingen worden gemaakt. En met aanpassingen bedoel ik manieren om aan boord te kunnen gaan bij de verschillende boten, stoeltjes om stabiel te blijven zitten aan boord, manieren om zelf te kunnen sturen, … Daarin staan ze in Nederland toch wel stukken verder dan in ons bekrompen Belgenlandje. En dan heb ik het nog niet gehad over de grootste en mooiste aanpassingen, maar daarover later meer (cliffhanger, noemen ze zoiets:)).

Op heel het eiland was geen enkel trapje te vinden! Zelfs de steigers waren allemaal toegankelijk.

Het huis op zich is meer dan groot genoeg met centraal gelegen de polyvalente zaal.

De kamers waren ruim met overal schuifdeuren. Sommige kamers hadden een tillift en ook in één van de drie badkamers was er een tillift voorzien. Een grote keuken maakte onze twee koks, Geert en Frits, heel blij. En als de koks blij zijn, wij ook, want het eten was geweldig!

Tijdens de zes dagen dat we er waren, heb ik in 11 verschillende boten gezeten, 11!

Elke morgen en middag kregen we de vraag waarmee we wouden varen. Afhankelijk van de kracht van de wind kregen we enkele boten om uit te kiezen.

De eerste dagen werd gekeken wat we zelf konden omdat niet iedereen dezelfde fysieke mogelijkheden heeft. Op het eiland waren er vrijwilligers van SailWise die elke dag mee gingen op de boot als kapitein en ervoor zorgden dat elke boot ’s avonds terugkwam.

er werd twee keer ’s avonds uitgevaren wat zorgde voor schilderachtige taferelen. Een foto kan niet tonen hoe mooi het was, maar het komt in de buurt

Er was ook een namiddag ‘waterskiën’ voorzien. Een speedboot trok een surfboard zonder vinnen door het water. Vooraan het surfboard hing een koord met daaraan een stokje dat je kon vastnemen. In het midden van de plank was er een stoeltje voorzien zonder rugleuning. Iedereen die dit kon, mocht alleen proberen maar er was ook een mogelijkheid dat iemand achter je kwam zitten om je tegen te houden. Het zou me niet alleen lukken en Annelies kwam met alle plezier achter mij zitten. Na anderhalve minuut, onderweg terug naar de haven viel mijn rechterbeen van de plank en door de druk van het water draaide de plank om en namen we een duik. Het water is maar anderhalve meter diep en het was een warme dag maar ik schrok enorm van de koude.

Op het einde van de reis werd gevraagd naar ons hoogtepunt. Ik kon gewoon niet kiezen. Misschien de tocht met een klein zeilbootje voor twee personen, of misschien de snelle vaart met de trimaran, of misschien de quizavond, of het kampvuurmoment met Rudy op gitaar, … Maar ik heb uiteindelijk gekozen voor de aanpassing bij het kayakken: er was een ijzeren buis vooraan op de kayak vastgemaakt. Daarin steekt de peddel. Je kan met die peddel roeien en door een rubber keert hij terug naar de oorspronkelijke positie. Ik hoop dat je je er een beeld van kan vormen in je hoofd maar dat was volledig onnodig want hieronder staat een filmpje.

Robinson Crusoe staat volgend jaar voor mij zeker terug op de agenda. Er zijn immers zeker drie boten die ik nog niet getest heb. Ik had een vislijn en kunstaas bij, maar buiten vijf minuten heb ik er niet mee kunnen proberen omdat er gewoon teveel te beleven viel op het eiland of omdat ik te moe was. Op het einde was ik ook redelijk ziek. Een serieuze valling waarmee ik nu nog zit. Maar de onvergetelijke, grensverleggende avonturen overstijgen dit ruimschoots.

/